حرف که میزنی
من از هراس طوفان
زل می زنم به میز
به زیر سیگاری
به خودکار
تا باد مرا نبرد به آسمان.

لبخند که میزنی
من – عین هالوها – زل می زنم به دست هات
به ساعت مچی طلایی ات
به آستین پیراهن ات
تا فرو نروم در زمین.

دیشب مادرم گفت تو از دیروز فرو رفته ای
در کلمه ای انگار
در شین
در قاف
در نقطه ها …

 

                                                                  مصطفی مستور

.
.
.
سطر بعدی برای من بود تا از خودم بگو یم ...
.
.
.
.
اینگونه نوشت :
.
.
.
سطری نمانده ...
.

.

جایی نیست برای نوشتن حرفهایت!

 

نگاه کن

تا می توانی خوب نگاهش کن

همین ...