پائیز
فصل مناسبی است
جان می دهد برای عشق های بی فرجام
فقط کافی است
پنجره ای باشد
و خیالی آسوده تر از
چرخ و فلکی در باران
مهم نیست کجا
فرض بگیر
در اتاق همین دندانپزشک
و زیر نگاه عبوس همین منشی جوان
که صندلی ها و مجلات را
                                کهنه می کند .
هوای بیرون
مابین بیست تا سی درجه بالای صفر
خیابان
غرق در نور طلایی صبح
و رهگذر
زنی بلند بالا مثل سرو
که تازه از یک مینیاتور
ریشه کن شده باشد.

چیز دیگری لازم نیست
حالا می توانی دیوانه وار دوست بداری
زن را
          خیابان را
                     و زندگی را
حتا می توانی از صمیم قلب
عاشق شوی
در حد ده دقیقه تا ابدیت
این دیگر به نگاهی بستگی دارد
که رو به خیابان قاب کرده ای
و این که زن تنها
در پیچ کدام خیابان 
                        محو شود ...

* عباس صفاری