ندانستن نام آنچه را که دوستش می داریم ،حزن آور است.اندک ذره ای از اندوه ناب است . آنگاه که این را نام را می دانیم،به ظرافت بر روحمان می نشیند و به سان پرنده ای بر دستمان فرود می آید .
به نام خواندن آنچه را که دوست می داریم در حکم بهترین دوست داشتن آن است، در حکم فزونی گرفتن عشق است و این همان چیزی است که امروزه سعی دارم آن را بیاموزم. اما این برایم کافی نیست : رویای آن را در سر دارم که گل سرخ را نه تنها با واژهای معمول ، بلکه با زبان خود او به نام بخوانم ....

"کریستین بوبن"